روزانه

شنبه ۱۷ بهمن ۸۸

متأسفانه مرتضی سیمیاری چند وقتی است که در بازداشت به سر می‌برد و در تلویزیون نیز گویا صحبت‌هایی کرده است. به نسبت کسانی دیگری که در تلویزیون حاضر به صحبت شدند، او حرف‌های نسبتاً سنجیده‌ای زده است. مرتضی از اعضای فعال انجمن اسلامی اقتصاد دانشگاه سیستان و بلوچستان بود که دو سال پیش به عضویت شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت درآمد. امیدوارم هرچه زودتر او دیگر آزاداندیشان دربند آزاد شوند و مشکلی برایشان پیش نیاید. گمان می‌کنم که فعلاً کاری از دست من برنمی‌آید، البته اگر دوستان ایشان دست به کار اقدامی برای حمایت از ایشان باشند، من قطعاً از آن حمایت خواهم کرد.
خبر خوبی که امروز شنیدم این بود که مطابق مصوبه وزارت علوم، رشته «زبان‌شناسی عمومی» باید در خدمت زبان فارسی باشد و در نتیجه زبان آموزش این رشته زبان فارسی است. بنابراین لازم نیست سر کلاس دانشجویان محترم روی خودشان فشار بیاورند و انگلیسی بلغور کنند.


نظرها (0) پنجشنبه ۲۴ دی ۸۸

وبلاگ حسام رضایی هم تمام شد. در واقع به خاطر عدم تمدید دامنه حذف شد.
در وبلاگ روزی، روزگاری ، دانشگاه سیستان و بلوچستان چند تا یادداشت در مورد دانشگاه س و ب نوشتم. بقیه هم نوشته‌اند چیزهایی. اگر اتفاق خاصی نیفتد سعی می‌کنم هر دو سه زروز یک یادداشت آن‌جا بگذارم.
گوگل کروم مرورگراینترنتی خیلی خوبی است. من مدتی است که باهاش کار می‌کنم. با برخی برنامه‌های سفارشی ایرانی سازگار نیست اما در بقیه موارد خیلی بهتر و سریع‌تر از بقیه مرورگرهاست. دانلود این برنامه شامل ایران نمی‌شود اما با پراکسی می‌توان برنامه را از گوگل دانلود کرد و نصب کرد. استفاده از آن محدودیت منطقه‌ای ندارد.


نظرها (2)

معرفی

گفتگو 53

جمهوری مهاباد
192 صفحه/ 1500 تومان

حدود 150 صفحه از 190 صفحه‌ی آخرین شماره‌ی گفتگو به موضوع ویژه‌ی این شماره «جمهوری مهاباد» اختصاص یافته است. کاوه بیات علاوه بر «باب گفتگو» مقاله‌ی تاریخی و خواندنی «ارومیه و تحرکات کمیته نجات» را نوشته است. احسان هوشمند «سال‌های آشوب» را بررسی کرده است و مجتبی برزویی مقاله‌ی «مکریان و اندیشه‌ی ایران» و محمد حسین خسروپناه مقاله‌ی «حزب توده‌ی ایران و تحولات کردستان» را نوشته است. «جمهوری مهاباد» و «کردها و فرقه‌ی دموکرات آذبایجان» عنوان دو یادداشت ترجمه‌ی شده‌ی این شماره است که هر کدام بخشی از یک کتاب جداگانه است. در بخش روزنامه این شماره این یادداشت‌ها آمده است: «لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها، قطع عضو بدون بیهوشی» - «نود؛ نمایش تضاد شیشه و سنگ» - «ترک‌ها و دولت سایه‌ی آن‌ها». در بخش کتاب‌خانه نیز چندین کتاب معرفی شده است.
در انتهای باب گفتگوی این شماره آمده است «مدارا و اعتدال را از ویژگی‌های اصلی فرهنگ ایران برشمرده‌اند و حد واسطی که در بسیاری از اوقات مانع از پیشامد گسست‌هایی جدی در فاصله‌ی فرازها و نشیب‌های معمول این سرزمین بوده است. این شماره نیز به رغم تمامی دل‌تنگی‌ها صرفاً با این امید منتشر می‌شود که شاید اعاده‌ی میزانی از اعتدال و مدارا، بار دیگر کارساز شده، تفاوت دیدگاه‌ها - حال در هر زمینه‌ای که باشند - از تنها مجرای معقول و میسر، یعنی از طریق طرح و بیان آزادانه، امکان حل و فصل یابند.»


نقد ادبی و دموکراسی

حسین پاینده
نبلوفر/ 1385
288 ص / 2800 تومان

این کتاب مجموعه‌ی مقالات (یا به قول خودشان جستارهای) حسین پاینده درباره‌ی نظریه و نقد ادبی جدید است. از مقالات این کتاب: مرگ مؤلف در نظریه‌های ادبی - ملاحظاتی درباره‌ی چشم‌انداز جهانی شدن ادبیات معاصر ایران - داستانگ و توانمندی آن برای نقد فرهنگ - شیوه‌های جدید نقد ادبی: مطالعات فرهنگی - فروید و نقد ادبی - نقد ادبی و دموکراسی - بررسی مصداق‌های سرقت ادبی در کتاب نظریه‌های نقد ادبی معاصر.
در پایان «نقد ادبی و دموکراسی» آمده است: «نقد ادبی را نمی‌توان به سهولت تدریس کرد زیرا مخاطبان ما هنوز به آن درجه از خودآگاهیِ فرهنگی و سیاسی نرسیده‌اند که دموکراسی را به عنصری ساختاری در تفکر بدل کنند. اندیشه‌ی استبدادطلب، تکثر نظریه‌های نقد ادبی را برنمی‌تابد. ذهنیتی که اندیشیدن و استدلال کردن را فعالیتی تفویض‌پذیر می‌داند، هرگر نمی‌تواند در حوزه‌ای خوش بدرخشد که تفکر و اقامه‌ی دلیل از ملزومات اجتناب‌ناپذیر آن هستند. نقد ادبی مستلزم باور داشتن به دموکراسی و منوط به درک این موضوع است که ...»


گفتگو 51

پروژه‌ی مشروطیت
خرداد 87
152ص/ 1500 تومان

آخرین شماره‌ی گفتگو به موضوع انقلاب مشروطه اختصاص داده شده است، سردبیر این شماره تورج اتابکی است و در باب گفتگو می‌گوید: «در تاریخ معاصر ایران هیچ رویدادی را سراغ نداریم که هم‌سنگ نهضت مشروطیت اسیر کج‌فهمی‌ها و خطااندیشی‌های تاریخی اهل قلم و سیاست شده باشد. عمده دلیل این کج‌فهمی و خطااندیشی نقش چشم‌گیری است که نهضت مشروطیت در صد سال گذشته در شکل دادن به فرهنگ سیاسی ایران داشته است. از همین رو تاریخ‌نگاری مشروطیت عمدتاً نه در بستر روح تاریخ زمان وقوع آن که از منظر زمانه‌ای دیگر و در چارچوب تنگ مأنوسات عقدیتی-سیاسی که گاه مغایر با روح مشروطیت و اهداف آن قرار دارد، رقم خورده است.» علاوه بر این در این شماره در زمینه‌ی مشروطیت کاوه بیات «پروگرام مشروطه»، نگین نبوی «خوانندگان، مطبوعات و فضای عمومی»، تورج اتابکی «مشروطه‌خواهان بدون مرز...»، علی قیصری «مفاهیم و نهادهای حقوق اساسی در ایران...» را نوشته‌اند. در بخش‌ کتابخانه این شماره نیز کتاب‌های مربوط به مشروطیت بررسی شده است و در بخش روزنامه به ماسئلی چون «فتل بی‌نظیر بوتو»، «خصوصی‌سازی» اشاره شده است.
سایت گفتگو


با بهره‌گیری از
Movable Type Pro 4.31-en
سه شنبه ۲۵ اردیبهشت ۸۶

حجاب سر و تراشیدن صورت

این یادداشت را چند روز پیش برای نشریه آبگینه که با موضوع مسائل زنان از طرف انجمن اسلامی دانشکده ادبیات منتشر می شود, نوشتم. هنوز شمااره جدید این نشریه منتشر نشده است, احتمالاً در پنجره هم این مطلب را منتشر می کنم.
پ.ن: این یادداشت در پنجره شماره پانزدهم منتشر شد و در پنجره شماره شانزدهم پاسخی به آن ونیز پاسخی به آن پاسخ نیز منتشر شد.
***

در حکومت‌های مذهبی معمولاً زمانی که صحبت از قانون می‌شود، میان قانون و شرع آمیختگی شدیدی وجود دارد. البته وجود قانون و نهادهای قانون‌گذاری خود نشان‌دهنده‌ی تمایزی است که میان برداشت‌های دینی و قانون به وجود آمده است. میان آن‌چه که جرم نامیده می‌شود و آن‌چه گناه یا حرام خوانده می‌شود گرچه پیوستگی زیادی وجود دارد اما این‌همانی وجود ندارد و این دو با هم تفاوت دارند. گاهی ممکن است عملی مجرمانه تلقی شود اما در دین رسمی سندی برای گناه شمرده شدن آن پیدا نشود (مگر آن که بپذیریم تخطی از قانون در حکومت اسلامی گناه است) مثلاً ممکن است برای مسلمانی یقین حاصل شود که شخصی گناهی کبیره مرتکب شده و باید مجازات شود و خودش حکم را اجرا کندٰ؛ در این گونه موارد شاید از دید برخی مؤمنان این عمل گناه محسوب نشود، اما به خاطر برهم زدن امنیت و تجاوز به حقوق دیگران از نظر قانون مجرم تلقی شده و مجازات می‌شود. برعکس اعمالی هستند که گناه محسوب می‌شوند اما جرم تلقی نمی‌شوند. برای نمونه اگر فرایض دینی را انجام ندهید قاعدتاً از دیدگاه مذهبی مرتکب گناه شده‌اید اما از نظر قانون مجرم نیستید.
برای بررسی موضوع حجاب در جامعه بد نیست از همین دیدگاه آن را با تراشیدن صورت مردان مقایسه کنیم. که حجاب واجبی دینی محسوب می‌شود و تراشیدن صورت هم از نظر بسیاری از علما حرام است. حجاب در ایران حتا با گذشت یک سال از انقلاب اسلامی به قانون تبدیل نشد، زیرا بسیاری از خانم‌هایی که در راه‌پیمایی‌های انقلاب شرکت کرده بودند خود بی‌حجاب بودند و آیت‌الله طالقانی به کسانی که به خانم‌ها به خاطر بی‌حجابی فشار می‌آوردند در نماز جمعه تهران هشدار می‌داد که دست از این کارها بردارند و انقلاب را بدنام نکنند. در آن زمان از نظر برخی روحانیان نواندیش و روشنفکران مذهبی حق پوشش به عنوان بخشی از حقوق بشر بدیهی تلقی می‌شد. اما به تدریج پس از درگذشت ایشان ابتدا در ادارات و سپس در سطح جامعه حجاب به صورت اجباری درآمد و به قانون تبدیل شد.
از سوی دیگر تراشیدن ریش نیز یکی از تابوهای جمهوری اسلامی بود البته اعضای دولت موقت نه تنها صورت‌شان را می‌تراشیدند بلکه از بستن کراوات نیز ابایی نداشتند. با روی کار آمدن بنی‌صدر و سخنرانی‌هایی که علیه کراوات و غرب‌زدگی کرد، کراوات از میان رفت، پس از فرار او و منزوی شدن دولت موقت و نیروهای ملی مذهبی، به تدریج گذاشتن محاسن جزو واجبات به حساب آمد و ناگفته هر کسی که دارای شغلی رسمی بود موظف بود محاسن خود را حفظ کند. حتا این موضوع را در ظاهر بازیکنان تیم‌های ورزشی آن زمان می‌توان دید. با خاتمه‌ی جنگ به تدریج گذاشتن ریش از فهرست ارزش‌های انقلابی خارج شد اما هنوز هم مقامات بلندپایه حتا در رده‌های درجه سه هم محاسن را نگه می‌دارند. اما یک عضو هیأت علمی یا کارمند ساده دیگر لازم نیست محاسن انبوهی داشته باشد.
شاید یکی از دلایل این که حجاب به تدریج به قانون تبدیل شد اما ممنوعیت تراشیدن صورت مردان جرم تلقی نشد، حضور کم‌رنگ زنان در عرصه‌های قانون‌گذاری بود. از نظر اجتماعی نمی‌توان تفاوت چندانی میان حجاب زنان و تراشیدن صورت مردان قائل شد. همان‌طور که موی زنان ممکن است باعث جذابیت آنان در جامعه شود، تراشیدن صورت مردان نیز همین خاصیت را دارد. متأسفانه وقتی سخن از قانون می‌شود بلافاصله به بحث‌های مذهبی وارد می‌شوند که آیا فلان موضوع از نظر مذهبی حرام است یا نه. حال آن‌که بسیاری از موارد وجود دارد که از نظر مذهبی حرام است اما جرم محسوب نمی‌شود.
اگر عده‌ای به اجباری بودن حجاب اعتراض دارند بدین معنا نیست که آنان مستندات مذهبی حجاب را رد می‌کند یا اصلاً می‌خواهند وارد بحث مذهبی شوند، بلکه اصولاً هر گونه اجبار اجتماعی را که بخشی از حقوق اولیه آنان را نادیده می‌گیرد، مغایر با کرامت انسانی می‌دادند و جالب این است که برخی از کسانی که با حجاب اجباری مخالفند خود باحجاب هستند.
خودمان زمانی حکومت طالبان را مسخره می‌کردیم بدین خاطر که سخت‌گیری‌ها مذهبی شدیدی را اعمال می‌کرد و نه تنها زنان مجبور بودند برقع بپوشند بلکه مردان هم باید ریش‌شان بیشتر از یک مشت می‌شد. حال که بنا نیست مطابق قانون به سرو صورت مردان و تراشیدن صورت‌شان کاری داشته باشیم، بهتر نیست که دست از سر زنان هم برداریم؟ با این کار هم بهانه را از دست کسانی که معتقدند در ایران حقوق بشر پایمال می‌شود می‌گیریم و هم شباهت‌مان را با حکومت طالبان از بین می‌بریم. پس از سقوط طالبان ایران تنها کشوری است که در آن حجاب اجباری است (در برخی کشورهای اسلامی تنها در شهرها و اماکن مذهبی حجاب الزامی است) می‌توان اعتقاد داشت که حجاب از واجبات اسلام است و در عین حال با توجه به ارزشی که دین برای انسان‌ها قائل است حجاب را امری اختیاری دانست. همان طور که می‌دانیم از دیدگاه اسلام نماز و روزه جزو واحبات است، اما گمان نمی‌کنم که کسی قبول داشته باشد که دولت وظیفه دارد که به مردم فشار بیاورد تا نماز بخوانند.

نوشته‌های مربوط:


دزدی معترضانه<<|| صفحه اصلی ||>>روز جهانی پیشی


توجه: این وبلاگ نظارت دائم ندارد و از آن‌جا که پیام‌های این وبلاگ به صورت خودکار و بدون نظارت درج می‌شود، ممکن است گاهی شما با مطالب ناپسند یا زننده‌ای روبرو شوید یا تبلیغات سایت‌های غیراخلاقی را ببینید. مسؤولیت پیام‌ها بر عهده‌ی فرستندگان آن‌هاست.


پیام‌ها (1)

علي | جمعه 12 مهر 87 ساعت 19:53 | IP: 217.218.52.101

مطلب جالبي بود.
انتظار اينست كه نظام به قانو ن اساسي وبندهاي دربند كشيده آن اقدام نمايد و به ريش و گيس مردان و زنان گير ندهد.
با اين مردم در بند تورم بيشتر احترام بگذاريم




نظر بدهید:

سخن

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر سفر نکنی
اگر چیزی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی
اگر قدر خودت را ندانی.
به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند
به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر برده عادات خود شوی
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی...
اگر روزمره‌گی را تغییر ندهی
اگر رنگ‌های متفاوت به تن نکنی
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی
تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر از شور و حرارت
از احساسات سرکش
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند
دوری کنی...
تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر هنگامی که با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی
اگر ورای رؤیاها نروی
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگیت
ورای مصلحت‌اندیشی بروی....
امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری بکن!
نگذار که به آرامی بمیری...
شادی را فراموش نکن!


پابلو نرودا

پیوندها

Creative Commons License
این سایت تحت لیسانس زیر است:
Creative Commons License