برگردان

چندی پیش برخی تشکل های دانشجویی و نشریات و انجمن های زاهدان به این نتیجه رسیدند که اتحادی بر مبنای دفاع از حقوق بشر تشکیل بدهد و در مواقع لزوم اعلام موضع کنند. اولین بیانیه این گروه که نشریه پنجره هم آن را امضا کرده است درباره جعل لوگوی نشریات دانشگاه امیرکبیر است. این بیانیه را چندین نشریه مستقل و انجمن های اسلامی دانشگاه های زاهدان امضا کرده اند:

هفته گذشته چهار نشریه دانشگاه امیرکبیر که دربردارنده کاریکاتورهایی از روحانیت و مطالب موهنی در باب مقدسات دینی بودند، به طور همزمان در میان دانشجویان پخش شدند. دانشجویان عضو کانون ها و نهادهای وابسته به قدرت و حاکمیت در دانشگاه های تهران -و نه صرفا دانشگاه امیرکبیر- پیش از آن که دانشجویان همان دانشگاه از موضوع خبردار شوند، در اقدامی هماهنگ و بسیار سریع در برابر این واقعه موضع گرفته، اعلام عزای عمومی نموده و برای برخورد فیزیکی با خاطیان به سوی دانشگاه امیرکبیر به راه افتادند. در جامعه ای که وقتی حادثه ای پیش بینی نشده، مانند سیل و زلزله رخ می دهد، نیروهای سازمان دهی شده، بسیار بی سازمان، بی برنامه و کند عمل می کنند، چگونه است که همان نیروها در ساعات اولیه پخش نشریه ها همه با هم، هماهنگ، با برنامه و بسیار سریع واکنش نشان می دهند؟ آیا شائبه وجود برنامه ای از پیش تنظیم شده را در ذهن ها ایجاد نمی کند؟ هم چنین باید پرسید مگر این کشور قانون ندارد که یک عده سازمان دهی شده، با فراقانون پنداشتن خود، در اقدامی خودسرانه قصد تنبیه و مجازات خاطیان را دارند؟ نیروهای امنیتی و انتظامی باید بدانند که مطابق قانون اساسی هیچ کس فراتر از قانون نیست و هیچ فرد حقیقی ای، حق ندارد به هیچ بهانه ای با دیگران برخورد فیزیکی و سلبی نماید و امنیت ملی را به خطر اندازد.
از سوی دیگر مدیران مسئول این نشریات از چاپ و انتشار آن ها اظهار بی اطلاعی کرده اند و معتقدند که افراد و نهادهایی با برنامه های از پیش تنظیم شده اقدام به جعل نام و لوگوی نشریه های مذکور نموده اند تا بهانه ای برای فشار بیشتر بر فضای دانشگاهی به دست آورند. جالب آن که گویا این نشریه ها در ساعاتی از شبانه روز و به گونه ای پخش شده اند که دانشجویان نتوانسته اند پخش کننده ها را شناسایی نمایند. همچنین این مدیران مسئول هنگامی که نشریه هایی با نام و لوگوی نشریه خود را در دست دانشجویان می بینند، از انتظامات دانشگاه درخواست جمع آوری آن ها را می کنند که انتظامات برخلاف رویه قبل بی اعتنا از کنار این مسئله می گذرد. اگر چاپ و انتشار این نشریه ها از سوی دست اندکاران واقعی آن ها صورت گرفته است، چرا به صورت شبانه و مخفیانه و نه در ملا عام، پخش شده اند؟ و چرا حراست دانشگاه، این نشریه های موهن را جمع آوری نکرده و به راحتی اجازه داده که همه آن ها را بخوانند و از محتویاتشان آگاهی یابند.
انتشار همزمان چهار نشریه حاوی مطالب موهن، هماهنگی و برنامه دار بودن نهادهای وابسته به قدرت از دقایق اولیه وقوع این واقعه، همراهی مسئولان دانشگاه برای دامنه دارتر شدن موضوع و... همه و همه از جریانی گسترده و دارای برنامه خبر می دهند که سعی دارند تا با ساختن چنین وقایعی، زمینه را برای تنگ تر کردن عرصه فعالیت های اجتماعی فراهم کنند و بدین گونه با بهانه هایی واهی، پایگاه علم آموزی و تفکر انتقادی را تخریب نمایند. در این میان بر ما دانشجویان و به ویژه فعالان دانشجویی است که با هشیاری و واکنش نسبت به چنین وقایعی, ضمن دفاع از کیان دانشگاه مانع از سوء استفاده از احساسات مذهبی برای دست یابی به اهداف سیاسی بشویم. لذا بدین وسیله از تمامی مسئولان به ویژه از مسئولان وزارت علوم می خواهیم که با اعمال نظارت بیشتر بر حفظ و حراست حریم دانشگاه، عوامل بروز این وقایع را از هر جناحی که هستند, شناسایی نموده و مطابق قانون با ایشان برخورد نمایند و اجازه دخالت هیچ گروه یا نهادی را فراتر از قانون ندهند.