کامران ثابتی
این یادداشت درباره شورای صنفی دانشگاه و موضوع حد نصاب آرا است و در نشریات دانشجویی پنجره و قلم انجمن منتشر خواهد شد
اگر اجازه بدهید وظیفه و مصلحتمان در این است که کبکصفت نباشیم، نگاه کنیم ببینیم در مملکت و محیطمان چه میگذرد.
مهندس بازرگان
انتخابات شورای صنفی بار دیگر برگزار میشود، تقریباً با همان شکل قبلی. سه سال پیش شورای صنفی منحل شد. در سال 85 انتخابات برگزار شد، اما شورای برخی از دانشکدهها به دلیل به حد نصاب نرسیدن نامزدها تشکیل نشدند و بقیهی به خاطر عدم حضور کافی رأیدهندگان. انتخابات شورای صنفی قانون «حد نصاب» مشارکت دارد. یعنی دست کم 30 درصد دانشجویان در هر دانشکده باید رأی بدهند تا شورای صنفی آن دانشکده تشکیل شود.
حد نصاب در هیچ انتخاباتی در ایران وجود ندارد، نه در مجلس خبرگان، نه در مجلس شورای اسلامی، نه در شوراهای شهر؛ در دانشگاه هم نه انتخابات انجمن علمی حد نصاب دارد و نه انتخابات تشکلهای اسلامی و نه کانونهای فرهنگی. فقط در انتخابات داخلی برخی شرکتها و انجمنهای غیردولتی حد نصاب وجود دارد. در جاهایی که حد نصاب نیست، در حقیقت نظر رأیدهندگان اهمیت دارد نه رأیندهندگان و فرض بر این است که همه موافق تشکیل شورا هستند. در این صورت رأی کسانی که رأی نمیدهند بدین معناست که برایشان پیروزی یا شکست گروه خاصی اهمیت ندارد، اما وجود شورا را تأیید میکنند.
اما وقتی «حد نصاب» در انتخابات وجود دارد، مثل انتخابات شورای صنفیِ این دانشگاه، اوضاع کاملاً فرق میکند و از این رو باید همهی واجدان شرایط از آن باخبر باشند و خوب است مسؤولان برگزاری انتخابات این موضوع را به اطلاع دانشجویان برسانند. در حقیقت میتوان چنین برداشت کرد که انتخابات با «حد نصاب» شرکتکنندگان رفراندومی هم هست برای این که شورا اساساً تشکیل بشود یا نه. اگر بیش از 70 درصد دانشجویان مخالف تشکیل شورای صنفی باشند، با شرکتنکردنشان شورای صنفی را میتوانند منحل کنند. در این رفراندوم مخالفت البته آسانتر از موافقت است، برای مخالفت کافی است که بیاعتنا بمانیم و کاری نکنیم، اما برای موافقت باید کاری انجام شود و حداقل تا پای صندوق رأی باید برویم. اگر خیلی خوشبین باشیم میتوانیم بگوییم این روند نوعی احترام گذاشتن به رأی مخالفان است. اگر بدبین باشیم این کار را میتوانیم چوب لای چرخ شورای صنفی گذاشتن به حساب بیاوریم.
در هر صورت، کسانی که در شورای صنفی رأی نمیدهند باید بدانند که در حقیقت رأی میدهند! رأی آنان رأی به انحلال شورای صنفی است. در صورتی که احساس میکنید وجود شورای صنفی ضرر خاصی برای شما دارد، رأی ندادنتان قابل توجیه است، در غیر این صورت بیاعتنایی به شورای صنفی (با قانون جدید انتخابات و وجود حد نصاب) یعنی این که نه تنها هیچگونه مشکل صنفی ندارید و از همه چیز رضایت دارید، بلکه شورای صنفی و نظارتش بر مسائل مربوط به دانشجویان را زیانبار میدانید! بیاعتنایی شما به انتخابات شورای صنفی به این معنا نیست که به شورای صنفی کاری ندارید، بلکه به معنای مخالفت با تشکیل شوراست! بنابراین کمی در این مورد تأمل کنید، شاید تشکیل شورای صنفی به این که چند دقیقه وقتتان را بگیرد، بیَرزد یا دست کم ضرری نداشته باشد.
***
این یادداشت در پنجره شماره 22 منتشر شده است.
نوشتههای مربوط:
- پاسخ همپیمانان به دروغپردازیهای خیمه
- آزادی، حق اعتراض و تجمع
- مروری بر وقایع اخیر دانشگاه
- پایان اعتراض مدنی
- تجمع دانشجويان كاملاً صنفي بود- گفتگو با چند تن از دانشجويان
- همپیمانان و آینده
- تأیید انتخابات شورای صنفی
- چند عکس
- بیانیه تحلیلی انجمنهای اسلامی دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان دربارهی شورای صنفی
- دانشگاه از آن ماست
- سرکوب شادی و امید
- این بار واقعاً می خواهیم شورای صنفی را تشکیل بدهیم
- تبریک و پوزش
- دولتها جنگ را به وجود میآورند
