چرا آبروریزی می‌کنید؟ مواجهه‌ی دیگری که ممکن است با انتقاد روی دهد، این اعتراض است که چرا با این کارتان آبروی دیگران را می‌برید. برخی بر این باورند که هرگونه انتقاد و نشان دادن عیوب و کاستی‌های دیگران و عملکردشان به معنای تاراج کردن حیثیت و آبروی آنان است. البته اگر مسأله در حیطه‌ی حریم خصوصی افراد باشد، شاید بتوان گفت طرح آن در فضای عمومی شایسته نیست. اما در مورد کسانی که مسؤولیتی دارند و کاری که انجام می‌دهند به غیر از خودشان به دیگران نیز مربوط می‌شود، این گونه بحث‌ها بی‌جاست. ممکن است واقعاً طرح مسائلی در مورد عملکرد یک مسؤول باعث آبروریزی شود، اما باید دید که مشکل اصلی کجاست؟ منتقد مقصر است یا کسی که اشتباهی مرتکب شده است. به نظر می‌رسد که کننده‌ی کار مسؤول اصلی عملکرد خود است و دیگران وظیفه دارند برای بهبود عملکرد وی یا جلوگیری از اشتباهات بیشتر به انتقاد بپردازند. فرض کنید شخصی مسؤولیت مهمی را در دانشگاه بر عهده گرفته است اما از ابتدایی‌ترین مسائل اداری و دفترداری بی‌اطلاع است و برای مثال نمی‌داند که یک نامه‌ی اداری چه تفاوتی با یک تقدیرنامه دارد. در نتیجه تقدیرنامه را به گونه‌ای می‌نویسد که گویی با یک اداره‌ی دیگر دارد مکاتبه می‌کند. یا این که وقتی انتخاباتی برگزار می‌شود، تفاوتی میان اطلاعیه‌ای که برای آگاهی کل دانشجویان از نتیجه‌ی انتخابات باید منتشر شود و دعوت‌نامه برای جلسه‌ی معارفه منتخبان قائل نیست و همان اطلاعیه‌ای را که به برگه اعلانات زده است، با کلی اشتباه عیناً برای دعوت از آنان استفاده می‌کند. درست است که این‌گونه موارد شاید مایه‌ی آبروزی هم برای مسؤول مربوط باشد و هم برای دانشگاه، اما سکوت کردن هم در این گونه موارد دردی را دوا نمی‌کند. وقتی از وی انتقاد شود شاید به این صرافت بیفتد که اطلاعات خودش را در زمینه‌ی مسائل اداری تکمیل کند. بنابراین این‌جا هم انتقاد می‌تواند مؤثر باشد. بنابراین در مقابل آبروریزی کسی مسؤول است که کاری که مایه‌ی آبروزی است انجام داده است و نه کسانی به انتقاد از وی می‌پردازند.